Nie potrafię panu powiedzieć, jak się rozpoczęło moje „widzenie”. Nagle, nie doznając żadnego wstrząsu, znieruchomiałem. Usta miałem suche, czułem, jak oczy wyłaziły mi z orbit od intensywności spojrzenia i w jednej nodze czułem ból, jaki zwykle powstaje, gdy całe ciało dłuższy czas spoczywa na jednym boku. Widzenie spadło na mnie tak raptownie, że mój mózg nie miał nawet chwili, by się zastanowić.

...zdawało mi się, że w oczach tego człowieka, utkwionych na chwilę w moich, przeglądała się dusza zgubiona na zawsze! Symbolem tego, znakiem jakby, było nagłe zabłyśnięcie tych oczu takim dziwnym ciemnoczerwonym blaskiem, jakim czasem pałają oczy psa. W tych oczach błyszczała owa poena damni, kara potępienia, o której tyle piszą średniowieczni mistycy... Bóg sam tylko wie, ile bym dał, aby móc zapomnieć o tym, co wydało mi się, żem widział w oczach potępieńca.

Byłeś więc pan ze mną, widziałeś i słyszałeś, co się działo minionej nocy i dziś rano, ale już wszystko się skończyło i znowu dolina jaśnieje od wschodu... A więc nie były to tylko sny i przewidzenia, te wszystkie stare i nudne historie, których tak cierpliwie byłeś pan łaskaw wysłuchać...